ونک، ونکوور

ای کاش آدمی ونک‌اش را همچون بنفشه‌ها... هوا ناگهان سرد شده، انقدر که اگه همین روزها شروع کنه به باریدن تعجب نمی‌کنم. پاییز با تمام قوا حمله کرده و من منتظر شروع افسردگی فصلی‌ام. امسال از هیاهوی معمول پاییز و زمستان زندگی شهری هم خبری نیست؛ اونطوری که مناسبت رو به مناسبت وصل می‌کنند تا سرما و تاریکی این ماه‌ها بگذره. هالووین و عید شکرگزاری و کریسمس و سال نو و ولنتاین. چراغونی و خرید. خرید و چراغونی. امسال من یه جایی دور از همه‌ی این ماجراهام و دعا می‌کنم پ ونک، ونکوور...

ای کاش آدمی ونک‌اش را همچون بنفشه‌ها...   از آدم‌های اطرافم خسته‌ام. از خودم که نمی‌تونم بدون اونا سر کنم بیشتر.    نوشته شده در سه شنبه چهارم آبان ۱۳۹۵ ساعت 23:58 توسط میم  |  نوشته‌های پیشین ونک، ونکوور...